#39 Imagin Larry Stylinson +18

#39 Imagin Larry Stylinson +18

Wybaczcie mi za wszelkie błędy, mam wszystko na telefonie.

-Dobrze, chodź. - ruszył zdziwiony w stronę drzwi, wszedł za chłopakiem. - Co Ci się stało? Dlaczego udajesz?
-Nie wiem. - usiadł na krześle i wzruszył ramionami. - Tak jest mi lepiej, przynajmniej nikt nie chce ze mną być. - mruknął.
-O co w tym wszystkim chodzi? - spojrzał na niego.

-Po prostu wolę być kujonem, wolę siedzieć sam, niz byc otoczonym przez ludzi. - westchnal, bawiąc sie palcami.

-Ouch... Rozumiem. - skinal głową.

-Więc w którym momencie miałem Ci pomoc? - spojrzal na niego.

-Chwila. - podbiegł na górę po książki z matematyki i zbiegł do chłopaka. - Jestem. - przeczesał włosy dłonią, oblizując usta. Lokaty wpatrzył się w niego jak zaczarowany. - Marcel? -pomachał dłonią przed jego oczami.

-Huh? - potrząsnął głową. - Ach, matematyka. - uśmiechnął się delikatnie. -Więc pokaż w czym masz problem. - skinal głową.

-Trochę nie będę mogl sie skupić. - westchnal.

-Dlaczego? - oblizał usta.

-Będę myślał kim naprawdę jesteś.

-Mam Ci pokazać? - spojrzal na niego niepewnie.

-Jasne. - wyszczerzył się

Harry poczuł mocne bicie serca w klatce piersiowej, wstał i ustał nad starszym, przegryzając wargę.

-Na pewno tego chcesz? - przełknął ślinę.

-Och, tak. - wywrócił oczami. - Mogę Ci nawet zapłacić, tylko powiedz, jestem ciekaw.

-Okay. - poczuł zimno, ogarniające go, czuł szybsze bicie serca, nachylił się nad chłopakiem i wpił się w jego usta. Po chwili oderwał się od niego i wybiegł z domu.

-Harry! - krzyknął i zerwał się, łapiąc go za rękę przy drzwiach.

-Louis, przepraszam, naprawdę, ja... Ja nie chciałem, nie powinienem tego zrobić. - stresował się. Louis zamknął drzwi, przysuwając się do niego, Harry przełknął ślinę i zamknął oczy.

-Proszę, nie bij mnie. - zacisnął powieki.

-Nie będę. - pokręcił głową i przycisnął go do ściany, wpijając się agresywnie w jego delikatne usta. Przestał po kilkunastu sekundach.

-Lou? - spojrzał na niego z delikatnym uśmiechem i przegryzł wargę, Louis oddychał kilka milimetrów od ust Loczka.

-Słucham? -spojrzał mu w oczy. 

-To było dziwne. - położył niepewnie ręce na jego biodrach.

-Ale podobało mi się to. - oblizał usta i podszedł do krzesła. - Nieważne, muszę coś zrobić z tą matematyką, w końcu sie nauczyc.

-Louis... - przegryzł wargę.

-Hm? - odwrocił sie do niego przodem.

-Bo... Podobasz mi się. - wyszeptal. - Od samego początku...

-Chodź. - zasmial sie cicho.

-Okay. - westchnal i podszedł do niego, z opuszczoną głową. Louis polozyl ręce na jego szyi i przysunal go do siebie. Curly usmiechnal sie i wpił sie w jego usta. Calowali sie przez kilka minut, co chwile poglebiajac pocałunek.

-Harry. - jęknął.

-Przepraszam. - odsunął się od niego. Lou zasłonil twarz dlonmi.

-Pobudziłeś mnie. Jesteś chłopakiem, a... Kurwa. - westchnął. Harry podszedł do niego, oblizując usta i kręcąc biodrami. - Harry. - zamknął oczy.

-Juz znasz mnie inaczej, prawda? - spojrzal na niego, oblizując usta.

-I chcę tylko tak znać. - mruknął mu w usta i zjechał ręką po jego torsie, młodszy poczuł dreszcze na sobie.

-Czym to się skończy? - przegryzł wargę.

-A co możesz? -spojrzał na niego.

-Co tylko chcesz. - ścisnął jego przyjaciela.

-Harry. - jęknął głośno - Nie wiedziałem, że jestes taki odważny. - spojrzał na niego.

-Mogę się daleko posunąć. - musnął jego usta.

Część dalsza nastąpi :)

Starałam sie napisać jak najszybciej, powinnam juz spac, ale wiem, ze nienaeidzilibyscie mnie, gdybym nie napisała.

Zannie <3

Jeżeli chodzi o imaginy.

Przepraszam Was kolejny raz, że tak późno dodam posta z Larrym, dokończe imagin z Harrym etc.

Nie chce, żebyście byli na mnie źli. Ja po prostu nie mam czasu, siły ani humoru na imaginy, ktore sprawiają Wam przyjemność. Teraz szkoła, więc nie wiem co ile będę wchodzić na bloga.

Jak widzicie zostałam sama :) Nikt wiecej nie prowadzi tego bloga, cały czas tylko ja, bo to, bo tamto, sramto.

Ide spac, nie gniewajcie sie na mnie, staram sie :(

Dobranoc, Skarby!

Zannie.

 Tak na poprawienie nastroju, idealny Boo:

#38 Imagin Larry Stylinson +18 cz.1

#38 Imagin Larry Stylinson +18 cz.1
(nie istnieje 1D)
Ostatnia klasa liceum, uczniowie siedzą w ławkach, oczywiście nie Louis Tomlinson. Louis, który prawie nie zdał, ten, którego boją się uczniowie.
-Numerek 19 do odpowiedzi, Louis, proszę. - wypowiedziała nauczycielka z okularami na nosie.
-Mhm. - przewrócił oczami i zdjął nogi z ławki, powolnie podchodząc do biurka. Każdy w klasie zwracał uwagę tylko na niego, jedynie Marcel James siedział nosem w kartkach, zapisując wszelkie notatki, największy kujon w szkole.
-Więc oblicz ten przykład, Tomlinson. - mruknęła i pokazała na zadanie w książce, chłopak leniwie podszedł do tablicy i zapisał na tablicy przykład. - Teraz oblicz. - uśmiechnęła się.
-Nie umiem. - mruknął obojętnie, czuł na sobie kilkanaście spojrzeń z klasy, szczególnie wiecznie rozgadanych blondynek, niesamowicie w nim zakochanych.
-Jak to nie umiesz? - skrzyżowała ręce na piersiach, zsuwając niżej okulary. - Tomlinson uczysz się tego kolejny rok, przecież to podstawa. - mruknęła oburzona.
-Ale nie umiem. - przewrócił oczami i wsunął ręce do kieszeni, uciekł wzrokiem na zegarek.
-Więc siadaj, kolejna jedynka Louis, jeżeli jej nie poprawisz, obawiam się, że nie zdasz. - podsunęła okulary wyżej, otwierając dziennik, wzięła do ręki długopis i spojrzała na niego.
-Dobrze. - westchnął, siadając obojętnie, ale pewnie w ławce.
-Właśnie niedobrze, wezwę po raz kolejny rodziców! - podwyższyła głos. - Och, przecież mamy w naszej klasie najlepszego ucznia w szkole! - uśmiechnęła się. - Marcel. - zwróciła się do chłopaka przed nią.
-Tak? - spojrzał na nauczycielkę, odpowiadając cichym głosem.
-Mógłbyś udzielić koledze korepetycji z matematyki? - spojrzała na Tomlinsona.
-Oczywiście. - skinął głową, bawiąc się ołówkiem między palcami.
-Co proszę? - skrzywił się Louis, patrząc na chłopaka. - On ma mnie czegoś uczyć? - zaśmiał się.
-Louis, bądź milszy. - mruknęła nauczycielka. - Och. - usłyszała dzwonek - Jesteście wolni, pamiętajcie o poniedziałkowym sprawdzianie, do widzenia. - wyszła z klasy, a za nią uczniowie, został Marcel, który zdenerwowany się pakował oraz Louis, który wrzucił obojętnie książki do szafki.
-Więc Marc. - spojrzał na niego i podszedł pewnie.
-M-Marcel. - zająkał się, spuszczając wzrok - Tylko proszę nie bij mnie. - mruknął cichutko, wkładając piórnik do plecaka.
-Nie mam zamiaru Cię bić ani Ci grozić, Marcel. - mruknął - Więc... Och, sam nie wierzę, że to mówię. - przetarł twarz dłonią - Mógłbyś dzisiaj udzielić mi tych pieprzonych korepetycji z matematyki? - patrzył na niego - Nie bój się, patrz na mnie przecież nic Ci się nie stanie. - wywrócił oczami. "Boże co za ciota" pomyślał w środku.
-Tak, tak, mógłbym o sie-siedemnastej? - wstał po drugiej stronie ławki, zakładając plecak na siebie.
-Tak. - wzruszył ramionami. - Tutaj masz mój numer. - sięgnął po długopis z biurka i pierwszą, lepszą kartkę, zapisał i wręczył mu.
-Dziękuję. - uśmiechnął się, dotykając jego dłoni, zabrał ją błyskawicznie i schował numer do kieszeni spodni.
-Mhm. - pokiwał głową. - To do za dwie godziny, Marcel. - mruknął i wyszedł z klasy.
-O mój Boże, Louis Tomlinson dał mi swój numer. - wyszeptał do siebie, uśmiechając się.
Louis wyszedł ze szkoły, skierował się do swojego domu, wsuwając ręce do kieszeni jeansowej katany.
-Hej! Louis! - krzyknął jakiś damski głos.
-Co kurwa. - mruknął do siebie, odwracając się. - Co chcesz? - spojrzał na blondynkę przed sobą.
-Chciałbyś się dzisiaj ze mną umówić? - zatrzepotała rzęsami, słodko się uśmiechając.
-Nie mam dzisiaj czasu. - mruknął i ruszył przed siebie.
-A jutro? - krzyknęła za nim.
-Też nie, jestem już zajęty. - skłamał, odchodząc.
To była dziewczyna z jego klasy, niesamowicie się w nim kochała, lecz Louis miał już inną na oku, ku jej nieszczęściu.
Marcel wyszedł ostatni ze szkoły, bał się łobuzów, którzy wiecznie chcą go atakować, bić, wyzywać, nigdy nie miał w nikim wsparcia, nie miał w szkole przyjaciół.
Louis doszedł do domu około szesnastej, zamknął drzwi na klucz i rozłożył się w salonie, zasnął przed TV.
Marcel poszedł powoli do domu, zjadł obiad i wziął prysznic.
-W końcu mogę być sobą. - mruknął i ułożył swoje włosy w loki, założył luźną, białą koszulkę i czarne rurki, wyszedł z domu i wziął telefon w dłoń, wystukał numer do Louisa.
-Kurwa. - mruknął, czując wibracje, odebrał telefon. - Słucham? - odchrząknął przez telefon.
-Tutaj Marcel, idę do Ciebie, mógłbyś wyjść przed dom? - przegryzł wargę.
-Tak, już wychodzę. - westchnął, ruszając w stronę drzwi.
-To do zaraz. - uśmiechnął się do telefonu i rozłączył się.
-Mhm. - schował telefon do kieszeni, wychodząc przed dom, czekał na schodach, bawiąc się palcami, zauważył z daleka lokatego chłopca, idącego w jego stronę, zmrużył oczy. - Kto to do cholery. - uniósł brew ku górze i oblizał usta i patrzył się na postać, uciekł wzrokiem na swoje palce, bawiąc się nimi.
-Cz-cześć Louis. - przegryzł wargę, patrząc na niego.
-uniósł głowę do góry - Przepraszam, ale kim jesteś? - spojrzał na niego. "Cholera, to ta postać" pomyślał.
-Marcel. - skinął głową, uśmiechając się.
-Jaki Marcel? - skrzywił się i ustał naprzeciwko niego.
-Miałem Ci pomóc w matematyce, więc chodź. - uśmiechnął się.
-Ale miał tutaj przyjść Marcel z mojej klasy, a nie Ty, wybacz, ale coś Ci się pomyliło. - spojrzał na niego.
-Och, Louis przestań, to j-ja, Mar-Marcel. - mruknął - Widzisz? Ja tylko udaję. - wzruszył ramionami.
-Serio? - przypatrywał się mu.
-Tak, chodź, pomogę Ci coś z tą matematyką. - westchnął.
-Dobrze, chodź. - ruszył zdziwiony w stronę drzwi, wszedł za chłopakiem. - Co Ci się stało? Dlaczego udajesz?
-Nie wiem. - usiadł na krześle i wzruszył ramionami. - Tak jest mi lepiej, przynajmniej nikt nie chce ze mną być. - mruknął.
-O co w tym wszystkim chodzi? - spojrzał na niego.
CZĘŚĆ DALSZA NASTĄPI WKRÓTCE :)

Całuje Was - Zannie <3

ZANNIE'S BACK.

Więc wróciłam do was moi kochani, mam pomysł na imagina, natchnęło mnie: http://sphotos-c.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/1069125_360458004057006_38508212_n.jpg :3
Szkoda mi Was zostawiać...
Będę czasem tutaj wpadać, uważajcie!

Zannie :)

JEŻELI CHODZI O KONIEC Z IMAGINAMI

Kicie moje najpiękniejsze, najukochańsze i najcudowniejsze.
Kocham Was, bardzo, bardzo mocno i przepraszam.
Mogę oddać komuś tego bloga, ale komuś, komu ufam, albo chociaż znam z Twittera.
Chcecie? Piszcie na http://ask.fm/sheeranGod albo na Twitterze: @MyHeroineLarry.
Ogólnie myślałam też, żeby skończyć z Twitterem czy Askiem.
To chyba na tyle ode mnie.
Kocham Was i przepraszam po raz kolejny, że przestaję pisać imaginy.
Już dawno Was nimi zawiodłam, ostatnie były beznadziejne.
Ech.
Będę tęsknić.
Piszcie o przejęciu bloga.

Na zawsze - Wasza Zannie.